Ga naar inhoud
LogoPower Through Love

Auteuralle auteurs

Wendy Maris

Auteur

Mijn artikel (1)

  • 30.07.2019  — Dagelijks, Identiteit

    Wie ben ik?

Mijn getuigenis: Een nieuwe adem

De nutteloosheid van het bestaan

Als er een samenvattend woord zou zijn om mijn hele levensloop tot dusver te definiëren, dan zou het ‘onderzoekend’ zijn, met ‘intens’ als sterke tweede. 

Voor zover ik het me herinner, was ik altijd bezig met zelfonderzoek én nieuwsgierig op ontdekking in de wereld. Ik verlangde ernaar om de dingen te kunnen verklaren en begrijpen. Ik genoot ervan om mensen te observeren; hun houdingen, hun motivaties, hun doen en laten. 

Van mijn kindertijd en het leven thuis is een zwart gat in mijn geheugen overgebleven. Al wat ik me herinner is een gevoel van constante angst. Een sfeer van oorlog, die me omringde en uiteraard dan ook een gebrek aan veiligheid. Enkele losse fladders in mijn geheugen, getuigden van verwrongen seksualiteit en fysiek geweld. 

Op mijn 17e vond ik geen bevredigend antwoord op de grote levensvraag: Wat na de dood? Ik was atheïstisch opgevoed en de logische aanname was dus dat de dood het einde was. Mijn hele bestaan werd nutteloos verklaard. ‘Waarom moeite doen?’, dacht ik. ‘Voor mezelf? ‘Voor anderen die toch ook tot stof zullen weerkeren?’ Na die gedachtegang, bevond ik me voor de apothekerskast in de keuken, met de pillen in mijn hand om alvast een einde te maken aan mijn hel. Een heel leven bewust uitkijken naar het onvermijdelijke einde was te veel om aan te kunnen. ‘Het kan evengoed nu’, dacht ik. 

Iets hield me tegen. Nu kan ik alleen maar zeggen dat God me tegenhield…

Zonder God is alles geoorloofd (Dostojovski)

Op zoek naar zingeving

Ik ging verder op zoek. Op zoek naar zingeving. Het was voor mij onmogelijk en ondenkbaar dat het leven zinloos was. Ik bewandelde het pad van de psychologie en onderzocht de ‘grote denkers’ en hun analyses. 

Ik ging naar paranormale beurzen en zocht mijn heil bij waarzeggers en aura-ontleding, bij mediums en newage-aanhangers. Het eliminatieproces om tot de waarheid te komen, was volop aan de gang. Ik vond tijdelijk rust in de boeddhistische leer, die me vrij ‘logisch’ leek. 

Maar na enkele jaren, kwam ik tot de conclusie dat ik niet gevonden had wat ik zocht. Niets gaf me een afdoend antwoord; niets gaf me zekerheid. Er was altijd wel iets dat niet echt klopte, zowel in de praktijk als in mijn hart.

Eerlijk als ik was in mijn onderzoek, besloot ik dan ook de handdoek in de ring te gooien. 

Het leven was inderdaad zinloos, was de onthutsende conclusie. Ik besloot dan ook om mijn best te doen de conclusie volledig te negeren.

Dostojovski zei ooit: ‘Zonder God is alles geoorloofd’. En dit werd voor mij een waarheid als een koe. 

Ik gooide vele ‘normen en waarden’ overboord; deze waren toch nutteloos vanop de afstand van de eeuwigheid bekeken. Wat zou ik mezelf zitten vermoeien of beperken? Wat zou ik streven naar een betere vorm van leven? 

En dus begon ik voor mezelf te leven. Ik ging 100% voor de highs, de ervaringen, de sensaties en het lichamelijke genot en liet het ‘verhevene’ of in ieder geval de zoektocht ernaar los. Het voelde aan als bevrijdend. 

Seks werd mijn God en het werkte voor een tijdje. Maar na enkele maanden ‘losgaan’, begon ik te merken dat ik telkens meer nodig had. Meer extreem, meer afwijkend van ‘de maatschappelijke norm’ en vooral meer gevaar. Ik werd enorm getrokken richting prostitutie en porno. Het leek alsof alles vervaagde. Grenzen verdwenen één voor één. 

Op een gegeven moment kreeg ik na alweer een anonieme ontmoeting via internet een wake-upcall. Ik besefte dat dit wel eens mijn laatste uur had kunnen geweest zijn. 

Ik probeerde vanuit alle macht te stoppen, maar kwam tot de conclusie dat ik me nog nooit zo gebonden en onvrij had gevoeld. De vrijheid die ik dacht gevonden te hebben, was een leugen. Ik was verslaafd. Hyperventilatie en angst overvielen me telkens ik een poging deed mezelf te bevrijden. En dus zocht ik naar hulp. 

Stap twee: We zijn gaan geloven dat een Macht groter dan wijzelf ons weer geestelijk gezond kon maken

Ik dacht dat de grond onder mijn voeten weggetrokken werd, daar in de kleine ruimte, gevuld met onbekenden. Ik had hoop dat SexaholicsAnonymous (een zusterprogramma van AA) me zou kunnen redden uit de handen van het verslavingsmonster dat me wou opeten. Maar bij het horen van stap twee, viel ik uiteen. 

‘Opnieuw God, oh nee. Nu is het echt gedaan met mij’. 

Het programma zou werken als ik aan de stappen werkte, volgens de anderen. Maar wist ik veel dat het programma spiritueel was. Ik was er waarschijnlijk niet aan begonnen, moest ik het geweten hebben. Maar ik zat er nu en moest op zoek naar een God. Ik mocht ook ‘de groep’ als God kiezen, zeiden ze. Dat leek me zo onlogisch. Een groep mensen tot God maken en hen de autoriteit geven over mijn leven? 

Een man twee plaatsen naast me, sprak me aan nadien. Hij nodigde me uit in de evangelische kerk waar hij ging en vernoemde Jezus. 

Ik dacht: ‘yeah, right’, maar ook ‘die heb ik nog niet geprobeerd’. En dus ging ik mee. Een strohalm was een strohalm. Lichte hoop nestelde zich in mijn hart. Een kleine kans op een uitweg en leven. In de kerk die totaal anders was als de Katholieke kerk die ik kende uit mijn kindertijd, zag ik mensen met de armen omhoog naar de hemel staan. Ik zag gesloten ogen, zag mensen praten tot God. Het leek alsof ze echt geloofden. Ik dacht: ‘goed gek, maar ze zien er gelukkig uit’ en ‘beter gek en gelukkig dan miserabel zoals ik’. Ik ontving een Bijbel en begon maar wat te lezen. Tenslotte moest ik die Hogere Macht voor SA leren kennen. Ik verstond maar weinig van al wat ik las, maar mensen hielpen me wel wat om de dingen te begrijpen. 

Op een nacht droomde ik van Jezus. Ik zag chaos rondom me, bollen van vuur, mensen in paniek. Ik ging op mijn knieën met nog twee gezichtloze anderen en stak mijn handen in de lucht, vol blijdschap, omdat ik wist dat Jezus er was. Ik keek omhoog en effectief; daar was Hij. Ongekende vreugde doorstroomde mijn lijf. Toen werd ik wakker. 

Mijn SA-vriend vertelde me dat ik een stukje uit de Bijbel gedroomd had. Een stukje uit het laatste boek ‘Openbaring’. Een voor mij ongekend en ongehoord stukje! En het klopte volledig. 

God communiceerde! 

Ik las meer, begon meer te bidden, kreeg hoop met zicht op de toekomst. En God gaf me meer dromen, dromen die ‘ondroombaar’ waren voor mij. Verhalen uit de Bijbel kwamen tot leven.

Ik ontving antwoorden op al mijn vragen. Geen enkele vraag bleef hangen. Ik wist: ik ben thuis. Na een lange zoektocht viel alles op zijn plaats. Het voelde als het einde van een lange strijd. Een strijd op leven en dood. 

In 2011 liet ik me, samen met mijn man (die ook Jezus vond), dopen in die gemeente in Evere. Na het doopsel, nam God mijn hersenen en verbrak de verslaving, van het ene op het andere moment. Jaren van cognitieve therapie hadden mij niet geholpen, maar God, had mijn gedachten instant gewijzigd. 

Het werd het begin van het meest fantastische, spannende avontuur ooit. Een reis van ontdekking naar ontdekking die nooit eindigt. 

Tot op de dag van vandaag spreekt God met me. Hij communiceert, soms duidelijk, soms onduidelijk. Maar Hij is er altijd. En Hij is een Vader die ik nooit heb gehad hier op aarde. Hij houdt van mij en heeft een prachtige toekomst voor mij, dicht bij Hem, tot in eeuwigheid. Wat een vreugde om me een Kind te mogen weten van de Allerhoogste! Om elke dag dichter en dichter met Hem te wandelen en meer en meer zoals Jezus te worden. 

Wil je Hem ook kennen en thuiskomen? Nodig Hem uit in je leven en ‘be amazed’!

"Bidt en u zal gegeven worden; zoekt en gij zult vinden; klopt en voor u zal opengedaan worden" (Matteüs 7:7-8) "Want een ieder, die bidt, ontvangt, en wie zoektvindt, en wie klopt, voor hem zal opengedaan worden"