Power through love onderwijs

Hoe de bijbel lezen: een praktische hulp om Jezus te ontmoeten doorheen Zijn woord

2012-01-30T09:20:00.001-08:00

God heeft Zijn Zoon aan ons geopenbaard in de eerste plaats door Zijn geschreven woord. Door de bijbel te lezen, ontdekken we het heilsplan dat God doorheen het volk van Israel heeft uitgewerkt en dat zijn voleinding vindt in de persoon van Jezus Christus. Maar er is meer. Jezus wil dat we een levende relatie met Hem hebben, waar we met hem spreken en naar Hem luisteren. En een levende relatie gaat verder dan het louter lezen van een boek. Dat betekent dat we de bijbel kunnen lezen met het oog op een ontmoeting met de levende God.

Ik wil je graag een Bijbel leesmethode aan de hand doen, die mij erg geholpen heeft om het louter lezen van de bijbel te overstijgen en te komen tot een echte relatie met de Heer doorheen Zijn geschreven woord. Jezus is het levende Woord, dus de beste plaats om Hem te leren kennen in Zijn karakter en natuur is door Zijn woorden tot ons te nemen en ze in ons hart op te bergen.

Hoe zit deze methode in elkaar? Ten eerste neem je een hoofdstuk uit het Nieuwe Testament. Het helpt om, zeker in het begin van een christenleven, te focussen op het Nieuwe Testament omdat we daarin Jezus Christus perfect openbaar zien worden. In het Oude Testament vinden we uiteraard vele schaduwen en verwijzingen naar Christus terug. Maar om Jezus te herkennen in de schaduw, moet je eerst weten hoe Hij werkelijk is in Zijn karakter en natuur.
Uiteraard is het goed om aan te vangen in het begin van een bijbelboek en niet zomaar in het midden te beginnen, om de context van het verhaal mee te hebben. De context van het verhaal is erg belangrijk om het verhaal te kunnen begrijpen. Ik denk dat vele misverstanden in het lezen van de bijbel vermeden kunnen worden, mochten mensen de context meehebben waarin iets gezegd wordt.

Dus je bent aan het begin van een boek van het Nieuwe Testament. Wat doe je dan? Je maakt het stil in jezelf en je richt je hart op Jezus! Weet, niet enkel met je verstand, dat Hij bij je is! Wordt je daarvan bewust, dat als Hij zegt dat Hij je nooit zal begeven of verlaten (Hebr. 13:5), dat dat betekent dat Hij nu bij je is! De Heilige Geest is ons gegeven door God als Helper! Als je Hem bij het lezen van de bijbel betrekt, zal Hij je ogen openen voor Zijn waarheid.
Je leest dat hoofdstuk TRAAG! Ik kan niet genoeg klemtoon leggen op het traag lezen van de bijbel. Dit boek lees je niet enkel om informatie te vergaren, zoals je mogelijk de krant zou lezen. Met de bijbel wil je wat je leest laten doorwerken in je hart. Je leest de bijbel namelijk niet enkel met je verstand, maar ook met je hart.
Terwijl je een hoofdstuk leest, mag je gerust met een potlood of pen de passages onderlijnen die je hebben aangesproken. Misschien heb je thuis geleerd dat je niet in een boek mag schrijven, dat je dat maagdelijk moet zien te bewaren omdat het een kostbaar boek is. En misschien heb je geleerd dat de bijbel een heilig boek is, dus het zou heiligschennis zijn om daar in te schrijven.

Zet je daarover heen. De bijbel is een werkboek. De bijbel spreekt zelf over het Woord van God als een zwaard. (Heb. 4:12) Een zwaard dat er echter nog perfect uitziet, is een zwaard dat nooit gevochten heeft. Het heeft met andere woorden zijn doel gemist waarvoor het gemaakt is. Een zwaard dient er niet voor om boven een open haard gehangen te worden als versiering. Het is een wapen. Een zwaard dat gebruikt is, herken je aan de kleine kapjes en onvolkomenheden die er door het gebruik ervan in gekomen zijn. Ik heb thuis een aantal bijbels waar met met potlood of pen in geschreven, onderlijnd, gekleurd, etc. is. Sommige bijbels die ik heb zijn netjes met een lat en potlood onderlijnd, andere zien er helemaal versleten uit. En zo mag het ook zijn. Een bijbel mag er echt gebruikt uit zien, want dat toont dat het als zwaard in de strijd zijn doel niet gemist heeft.

Terug naar het lezen van de bijbel. Als je een hoofdstuk traag gelezen hebt, lees dan nog eens de passages die je aangesproken hebben. Lees ze EXTRA TRAAG, om ze goed op je te laten inwerken. Laat de woorden op je inwerken, kauw erop, etc. Vraag de Heilige Geest je de waarheid van deze woorden te openbaren. Vraag Hem ze in je hart te leggen. Neem hiervoor tijd. De Heilige Geest wil ons dingen uit Zijn woord tonen, die we vaak missen, omdat we onvoldoende tijd maken om ze tot ons te nemen. Terwijl je leest, stel vragen aan de Heilige Geest over wat je niet begrijpt. Vraag Hem ook om je te tonen hoe deze woorden van toepassing zijn op jouw persoonlijke leven.
En nu komt de belangrijkste stap, die mensen zo vaak overslaan. Nadat we ons hart er helemaal in ondergedompeld hebben, doen ze onze bijbel toe en vragen Hem om persoonlijk tot ons te spreken. Met je hart gericht op Jezus, je bewust zijn van Zijn aanwezigheid in je leven, bewerkstelligt wonderen. Indien je 20 minuten gelezen hebt, maak dan 20 minuten de tijd om Hem tot je te laten spreken doorheen beelden, visioenen, bijbelteksten die Hij je te binnen brengt, etc.
Deze stap vereist wel enige discipline, omdat je zal merken hoe snel je gedachten afgeleid zijn en hoe ongedisciplineerd onze innerlijke wereld kan zijn. Wanneer je het stil maakt en je wordt overspoeld door allerlei gedachten, dingen die je nog moet doen, mensen die je nog moet bellen, etc., maak daar dan eerst een lijstje van zodat deze dingen je niet verder afleiden. We leven in een samenleving waar er voortdurend allerlei impulsen op ons afkomen. Er gebeurt voortdurend van alles dat om onze aandacht schreeuwt. De maatschappelijke 'rat race' is bij vele mensen, zonder zich daar bewust van te zijn, ook in hun gedachtenwereld binnen gedrongen. De effecten daarvan merk je maar als je probeert je gedachten te gaan focussen op de opgestane Here Jezus Christus.

Zeker in dit informatietijdperk, waar er een constante stroom van informatie via allerlei media op ons afkomen, is het goed om geregeld de innerlijke stilte op te zoeken. Deze voortdurende visuele en auditieve impulsen hinderen ons geestelijk voorstellingsvermogen, wat op termijn een handicap vormt. Stel je eens voor hoe Abraham leefde in de woestijn in een tent, met 's avonds geen enkele activiteit dan rond een vuur te zitten, te spreken met een aantal mensen en naar de sterren te kijken om steeds weer herinnerd te worden aan de beloften van God. Geen facebook, youtube, televisieprogramma's, emails, kranten om te lezen en te verwerken. Enkel het knetteren van het vuur, een tas kruidenthee, het gezelschap van vrienden, …Hoe meer je je geest op deze manier disciplineert, hoe makkelijker het op termijn wordt om op Hem gefocused te blijven. Oefen jezelf hierin! Maak er een geestelijke discipline van. Maak er dagelijks, liefst op dezelfde moment van de dag, tijd voor om de Heer doorheen Zijn Woord te ontmoeten.

In deze momenten van stilte, wil de Heer je dingen openbaren.

Wees stil en weet, dat Ik God ben (Ps. 46:11)

Zelfs al zie of hoor je niets, en lijkt het verloren tijd te zijn, zet toch door. Ik geloof dat het net in deze momenten zijn, waar ogenschijnlijk niets gebeurd, dat de Heer woorden, ideeën, gedachten, etc. in je hart legt voor jezelf en voor anderen. Deze woorden hoor je misschien niet op dat moment, maar de vrucht ervan zal wel zichtbaar zijn. Je zal merken dat als we toelaten dat Zijn Woord ons verandert en we ervoor kiezen ons bewust te zijn van Zijn aanwezigheid, dat mensen op een of andere manier zullen proeven aan de manier waarop we spreken en handelen dat we volgelingen van Jezus zijn, zelfs zonder Zijn naam te vermelden.

Hoe de bijbel lezen: een praktische hulp om Jezus te ontmoeten doorheen Zijn woord

2012-01-30T09:20:00.000-08:00

Kijken met ogen van de Geest

2011-10-10T13:49:00.000-07:00

Soms vind je schatten waar je ze niet verwacht. Soms kom je mensen tegen waarvan je denkt dat ze helemaal niet openstaan voor het goede nieuws van het koninkrijk. En dan blijkt net dat deze mensen hun hart vaak het verste open staat. Soms reageren mensen als je vertelt over Jezus, Zijn koninkrijk en Zijn vergevende kracht op een manier die je versteld doet staan. Soms zijn de mensen die het meest afkerig lijken en die het hardste tekeer gaan, net diegenen die de boodschap begrijpen maar er nog niet aan toe willen geven.

Deze vrouw hieronder heeft een dochtertje, dat nu drie jaar is, die geboren is met een hartkwaal. Volgens de dokters zou dit kind nooit ouder kunnen worden dan 12 jaar. Dit kind heeft verschillende keren een hartstilstand gehad en mocht nooit te diep slapen omdat het risico op een hartstilstand te groot was. Op een dag kwam de moeder bij iemand thuis en die zei haar: "We gaan handoplegging doen en gebieden dat deze hartkwaal wijkt van haar". Zij dacht dat deze mensen gek waren. Hoe konden ze in zoiets geloven. Als zelfs de proffen van Leuven haar dochter niet konden genezen, wat konden deze mensen dan doen?

Zij hebben hun handen op dit kind gelegd en zij sloeg meteen rood uit. De donderdag daarna zijn ze met dit kind opnieuw naar Leuven geweest op onderzoek. De behandelende professor heeft er toen twee collega's bijgehaald om de verschillende opinies naast elkaar te leggen. De moeder dacht dat het slecht nieuws zou zijn, omdat het overleg zo lang duurde. Totdat de arts haar zij: "Mevrouw, wij kunnen dit niet verklaren, maar uw dochter is genezen". Deze vrouw, die eerst zo negatief tegenover het evangelie stond, keerde zich met haar huisgezin helemaal tot Jezus en volgt Hem nu.

Wat zou er gebeurd zijn als de mensen die voor haar dochter wilden bidden, zich hadden laten leiden door haar opinie? Dan was het kind nog steeds ziek geweest en had het niet lang meer te leven. De les die we hieruit kunnen leren, is dat er meer mensen genezen als we onze handen op hen leggen en genezing bevelen in Jezus' naam dan wanneer we dat niet doen!

In het onderstaande filmpje komen een aantal skaters voor. Sommige mensen zouden zich laten afschrikken door het ruwe uiterlijk. Sommigen van hen hebben tatoeages, piercings in de neus of in de oren, etc. Ze zien er stoer en ruig uit, maar dat is vaak maar de buitenkant. Toen Nico met hen sprak en ze zagen dat er echt kracht in de naam van Jezus is, stonden ze versteld en openden ze hun hart voor de Heer! Ook hier moeten we leren om voorbij de buitenkant van mensen te zien en hen te bekijken, niet met ogen van het vlees, maar met de ogen van de Geest. Jezus is ook voor hen gestorven aan een kruis om hen te vergeven. Ook zij moeten Zijn genade leren kennen.

Prijs de Heer! Jezus leeft! Laten we vrijmoedig zijn om Zijn woorden te spreken en Zijn daden te doen!

Wat is discipelschap?

2011-08-14T01:51:00.000-07:00

Wat is discipelschap?

Een eerste voorwaarde van discipelschap is dat we Jezus persoonlijk leren kennen. Een van de belangrijkste sleutels van een overwinnend christenleven is te beseffen hoezeer God ons heeft liefgehad. De liefde van God is openbaar geworden in het offer van Jezus. God was bereid Zijn eigen leven te geven voor ons, opdat wij vergeven kunnen zijn. De apostel Johannes, de enige van zijn 12 apostelen die Hem niet verlaten heeft bij het kruis, zegt het als volgt:

“En hierin is Gods liefde ons geopenbaard: God heeft zijn enige Zoon in de wereld gezonden, opdat we door hem zouden leven. Het wezenlijke van de liefde is niet dat wij God hebben liefgehad, maar dat hij ons heeft liefgehad en zijn Zoon heeft gezonden om verzoening te brengen voor onze zonden. Geliefde broeders en zusters, als God ons zo heeft liefgehad, moeten ook wij elkaar liefhebben.” (1 Joh 4: 9-11)

Zijn liefde voor ons is op een tastbare manier geopenbaard in het lijden, sterven en de verrijzenis van Jezus. Gods liefde is niet zomaar een warm gevoel, het is een daad van zelfopoffering. Voor ons is het belangrijk Zijn liefde voor ons te zien en te begrijpen wat ons allemaal vergeven is. Jezus heeft de prijs voor onze zonden in onze plaats betaald, opdat wij vergeven zouden kunnen zijn. Met andere woorden, de bron van alle vrucht in ons leven, is te weten wie Jezus is, wat hij voor ons gedaan heeft en wat dat mogelijk maakt voor ons. Dat is het fundament waarop we ons leven kunnen bouwen. Het plaatsvervangende offer van Jezus is het fundament van discipelschap waarop wij kunnen bouwen.

Dat is de genade-kant van God. Hij heeft ervoor gezorgd dat op dit moment iedereen wat Hem betreft vergeven is (1 Joh. 2:2). Jezus is het die verzoening brengt voor de zonden van de gehele wereld! De andere zijde is de geloofskant. Dat is de kant die ons toebehoort. We zijn niet gered door genade alleen. Niet iedereen waar het bloed van Jezus voor gevloeid is, zal het eeuwige leven met God beërven. We zijn gered door genade EN door geloof. Wij moeten ons vertrouwen op Jezus stellen en geloven dat Hij werkelijk gedaan heeft wat de bijbel beschrijft. De genade wordt met andere woorden maar werkzaam door geloof.

Het geloven waar de bijbel over spreekt, is een actief werkwoord. Het is geen passief intellectueel gebeuren, het is een vertrouwen stellen op Jezus dat ons ook verandert. Een geloof dat zich niet vertaalt in daden, zo schrijft de broer van Jezus, is helemaal geen geloof (Jak. 1:22). De praktische uitwerking van ons geloof in de genade van God toont zich in onze daden en in onze gehoorzaamheid. En daar begint discipelschap. Niet meer onze eigen wil doen, ons eigen ik-gerichte egoïsme volgen, maar de zelfopofferende liefde naar anderen betonen, die Jezus ons heeft voorgeleefd.

Als Jezus over discipelschap spreekt, legt Hij de lat erg hoog. In sommige evangelische kringen echter, vooral die gemeenten die een 'seeker sensitive' aanpak hebben, een aanpak die niet confronterend is, ligt de lat erg laag. Daar mag je bij Jezus komen zoals je bent. Wat ook zo is, maar je kan niet blijven zoals je bent. Luister eens naar de volgende confronterende woorden van Jezus.

En vele menigten trokken met Hem mee, en terwijl Hij Zich omkeerde, zei Hij tegen hen:

“Als iemand tot Mij komt en niet haat zijn eigen vader en moeder en vrouw en kinderen en broers en zusters, ja, ook zelfs zijn eigen leven, die kan Mijn discipel niet zijn. En wie zijn kruis niet draagt en achter Mij aan komt, kan geen discipel van Mij zijn.” (Luk. 14:25-27)

We lezen hier dat er velen met hem meetrokken. Nu ook zijn er mensen die zeggen dat ze christen zijn, maar hun christen-zijn heeft geen consequenties in hun leven. Jezus zegt niet: “Kom tot Mij zoals je bent zonder de noodzaak te zien dat er iets moet veranderen", Hij zegt: “Als je tot Mij komt en je je eigen familie en ook je eigen leven liever ziet dan Mij, dan kan je Mijn discipelen niet zijn". Hierboven wordt het woord haten gebruikt. Jezus gebruikt een overdrijving om aan te duiden dat onze oprechte liefde voor onze naasten zoals haat moet lijken in vergelijking met onze liefde voor Hem. Als we de meningen van onze naaste familie belangrijker vinden dan wat Jezus van ons vraagt en verlangt, kunnen we Zijn discipelen niet zijn. Of nog anders gezegd, als wij willen vasthouden aan ons eigen gelijk, onze eigen overtuiging, ook al gaat die tegen Zijn woord in, kunnen we zijn discipelen niet zijn.

Jezus zegt ook dat we ons kruis moeten dragen en achter Hem aan moeten komen. Zonder dit kruis en zonder Hem te volgen, kunnen we geen discipelen van Hem zijn. Wat betekent het om ons kruis op te nemen? Ik geloof niet dat we zomaar elke vorm van lijden moeten aannemen en dragen en dat dat ons kruis is. Jezus wil geen ziekte voor zijn kinderen, dus dat is geen 'kruis' dat we moeten dragen. We moeten echter wel de onoverkomelijke moeilijkheden van het volgen van Jezus aanvaarden. Het is niet altijd makkelijk om mensen te vergeven, om goed te doen voor hen van wie je weet dat ze je haten. Maar ook daarin moet je jezelf kunnen ontkennen en bereid zijn Jezus als de Heer te volgen.

Veel problemen, zoals bitterheid, onvergevingsgezindheid, jaloezie, etc. zijn allemaal zaken die een discipel achterwege moet laten. De worsteling kan er zijn, maar de keuze staat bij voorbaat vast. Je kan ermee worstelen om iemand te vergeven, maar de keuze om te vergeven, is een uitgemaakte zaak. Je hebt als discipel van Jezus Christus je recht op onvergevingsgezindheid opgegeven. Je kan daar niet meer aan vasthouden! Jezus vervolgt zijn verhaal over discipelschap en zegt:

“Want wie van u die een toren wil bouwen, gaat niet eerst zitten om de kosten te berekenen, of hij de middelen wel heeft om het werk te voltooien? Opdat niet misschien, als hij het fundament gelegd heeft en niet in staat is het te voltooien, allen die het zien, hem beginnen te bespotten, en zeggen: Deze man begon te bouwen, maar heeft het werk niet kunnen voltooien.

Of welke koning die een oorlog in gaat om te strijden met een andere koning, gaat niet eerst zitten om te beraadslagen of hij bij machte is met tienduizend man tegemoet te gaan die met twintigduizend man tegen hem optrekt? En zo niet, dan stuurt hij, als de ander nog ver weg is, een gezantschap om te vragen wat de vredesvoorwaarden zijn.” (Luk 14:28-32)

Kort samengevat zegt Jezus dat voor je de beslissing neemt om Hem te volgen, je de kosten berekent. Het eeuwige leven krijgen we zomaar, gratis en voor niets, maar het kost ons wel het recht op ons eigen leven. En Jezus zegt dat we ons daarvan bewust moeten zijn vooraleer we deze beslissing nemen. Jezus volgen met je hele hart, verstand, ziel en alles wat er in je is, kan ervoor zorgen dat je familie en vrienden verliest die het niet eens zijn met jouw keuze. "Is het je dat waard", zegt Jezus? Indien je alles en iedereen zou kwijtraken, maar je zou Mijn liefde kennen en Mij mogen volgen, is het je dat waard? Jezus stelt eerlijk en oprecht deze vraag, opdat we weten waaraan we beginnen als we Hem willen volgen.

Wil jij Hem volgen? Durf je je leven in Zijn handen toe te vertrouwen in de overtuiging en het geloof dat Hij er iets goeds van zal maken? Durf jij het voorrecht aan te nemen om een vurige en radicale discipel van Jezus Christus te zijn? Bereken de kostprijs voor jezelf, maar ik beloof je, Jezus volgen met je hele hart is het grootste avontuur!

Vrijmoedigheid

2011-06-07T14:11:00.000-07:00

Vandaag op de trein was ik aan het lezen in het boek van William Booth, genaamd 'Salvation Souldier'. In dit boek spreekt de oprichter van het 'Leger des Heils' in sterke bewoordingen over wat de christen soldaat behoort te 'weten'. Hij zegt dat we ik weet christenen moeten zijn, in plaats van ik hoop of ik denk christenen. Dat 'weten' waar Paulus over spreekt in Rom 12:2, dat we 'vernieuwd moeten zijn in ons denken', dat ons geloof een 'weten' moet zijn, past William Booth toe op onze identiteit in Christus.
Vooraleer ik een passage uit dit boek aanhaal, even dit. Ik geloof persoonlijk dat het vernieuwd zijn in ons denken, weten wie we zijn in Christus, één van de belangrijkste fundamenten van een christenleven is. Christenen moeten weten wie Jezus is, wat Hij gedaan heeft in Zijn dood en opstanding en weten wat dat voor hen persoonlijk betekent. Het is vitaal voor een christen om te 'weten' wat het Nieuwe Verbond dat Jezus met de Vader gesloten heeft, heeft mogelijk gemaakt voor ons in het dagdagelijkse leven.
Als ik bij jou thuis 1.000.000 euro onder je bed zou komen verstoppen, zonder dat je wist dat ik het daar verstopt had, zou je rijk zijn. Indien ik je echter niet zou vertellen dat het geld daar ligt en je nooit onder je matras zou kijken, zou je heel je leven lang op dezelfde manier blijven leven, zonder dat je zou genieten van dat geld. Net zo is het met de zegeningen die Jezus ons gegeven heeft in Zijn Nieuwe Verbond. Indien we niet in geloof weten wat God ons gegeven heeft, zullen we er ook niets mee doen en zal ons leven net hetzelfde zijn als dat van onze onbekeerde buurman. Als ik jou zou zeggen, dat ik al dat geld onder je matras had verstopt, maar je zou niet onder je matras kijken om het geld er vanonder uit te halen, omdat je me niet geloofde, zou dat geld je niet baten.
Net zo is het met de beloften uit het Woord van God. Je kan ze kennen, weten waar ze staan, je kan misschien de bijbelverzen quoteren, maar als je er niet in geloof naar handelt, baten ze je niet. De beloften enkel kennen, volstaat dus niet. We moeten er ook in geloof naar handelen. En dat handelen gebeurt niet enkel in woorden maar ook in daden (Jak 1:22).
Christenen leven vaak in een 'ideële' wereld, een wereld die enkel en alleen in hun hoofd bestaat. Zo zullen de meeste charismatische christenen geloven dat God geneest, dat Hij kan genezen maar ook dat Hij wil genezen! Maar wanneer je dan vraagt wanneer het de laatste keer was, dat ze genezing over iemand zijn lichaam hebben uitgesproken met handoplegging, blijkt dat vaak al lang geleden te zijn. Die vorm van geloof is een verstandelijk geloof, dat zich echter niet vertaalt in geloofsdaden. Daarom moet ons weten geworteld zijn in de praktijk van het dagdagelijkse leven! We moeten Christus 'kennen' en Zijn opstandingskracht in ons eigen leven 'kennen'. Kennen, niet van gehoord te hebben van veraf, maar een intieme kennis hebben van wie Christus werkelijk is in en door ons (Kol 1:27). En indien ons dat weten ontbreekt, moeten we de beloften in de bijbel lezen, erop kauwen, erover mediteren, Jezus door Zijn woord en Geest tot ons laten spreken… net zolang we die openbaring werkelijk persoonlijk mogen hebben (2 Pe 1:19).
William Booth zegt het als volgt: "Er zijn ik denk het zo christenen, er zijn ik hoop het zo christenen en er zijn ik weet christenen. Prijs de Heer, wij behoren tot de ik weet het christenen - wij weten dat we gered zijn. Enoch had de getuigenis dat Hij God behaagde. Job wist dat Zijn Redder leefde. Johannes wist dat hij van de dood het leven was ingegaan. Paulus wist dat wanneer dit huis op aarde zou vergaan, hij een huis in de hemel zou hebben. En wij weten in wie we hebben geloofd, en de Geest beantwoordt ons geloof en getuigt ervan in ons hart dat we kinderen van God zijn."
Vele mensen vragen ons hoe het komt dat we zo vrijmoedig kunnen zijn op de paranormale beurzen waar we staan om mensen het goede nieuws van het koninkrijk bekend te maken. Vrijmoedigheid komt voort uit het intieme 'weten' dat wat je vertelt, waar is. Indien ik je zou vragen naar je naam, zou je me die met grote vrijmoedigheid kunnen meedelen. Waarom? Omdat je weet dat dat je naam is. Als ik in twijfel zou trekken dat je echt zo heet, zou je met grote vrijmoedigheid kunnen terechtwijzen en zeggen dat je echt wel zo heet! Waarom? Omdat je 'weet' dat je zo heet!
De vrijmoedigheid om de boodschap van Jezus te brengen, komt voort uit het besef dat het waar is. De vrijmoedigheid om op mensen de handen te leggen voor genezing, komt voor uit de wetenschap dat het Woord van God eenvoudig waar is. Mar 16:17- 18 zegt o.a. dat gelovigen op zieken de handen zullen leggen en dat ze zullen beter worden. Als we kunnen weten dat dit woord waar is, net zoals we weten hoe we heten, staat niets ons in de weg om met grote vrijmoedigheid Zijn woorden te verkondingen. En dan zal ook Jezus met ons meewerken en het woord bevestigen met de bijhorende tekenen (Mar 16:20; Hand 4:29-31).

Tienden

2011-04-23T14:56:00.000-07:00

Er is over tienden al zoveel gezegd en geschreven, dat ik die discussie hier niet dunnetjes wil overdoen. Wel zijn er een aantal vragen die ik wil opwerpen, om samen te ontdekken of het geven van tienden aan de lokale gemeente, een praktijk is die van toepassing is op christenen onder het Nieuwe Verbond. Denk eens even met mij mee na over de volgende vragen:

1) Een eerste belangrijke vraag: gaf Jezus tienden?
2) Petrus was een visser. Gaf hij tienden van de vissen die hij ving?
3) Gaf iedereen onder het Oude Verbond die de wet van Mozes wilde onderhouden tienden?
4) Onderwijst de bijbel dat de norm om te geven 10% van je inkomen is?

Ik geloof dat veel over het onderwijs over het geven van tienden verkeerd is. Wat niet wil zeggen dat we niet moeten geven. Daar komen we later op terug. Kijken we nu even naar de vier vragen die we de vorige keer gesteld hebben.

1) Een eerste belangrijke vraag: gaf Jezus tienden?

Direct een goede vraag om mee te beginnen. Jezus was een timmerman gedurende de meeste tijd van zijn leven. Enkel in de laatste drie jaren van zijn leven werd hij een rondtrekkende leraar. Maar geen van beide beroepen was onderhevig aan de wet van Mozes om tienden te betalen. En opvallend genoeg zegt Jezus zelf maar twee keer iets over het geven van tienden, terwijl het in het moderne welvaartsevangelie lijkt of dit het centrale onderwijs uit de bijbel vormt. Een keer spreekt hij tegen de Farizeeërs, niet tegen zijn discipelen, dat ze tienden moeten blijven geven van dille, komijn en munt (Mat. 23:23, Luc. 11:42). Het gaat hier in de eerste plaats over het geven van voedsel, niet om het geven van geld. Meer nog, wanneer iemand geld wilde geven in plaats van zijn opbrengst naar Jeruzalem te brengen, vereiste God een bijkomende bijdrage van 20% (Lev. 27:30-31). Ten tweede zegt Jezus hier tegen de Farizeeërs dat ze de belangrijkere delen van de wet genegeerd hebben, namelijk rechtvaardigheid, genade en geloof. In dit deel legt hij de nadruk niet zozeer op de zaken die ze wel doen, zoals het geven van tienden, maar wel op de zaken die ze niet gedaan hebben.

Vaak wordt gezegd dat christenen tienden moeten geven aan Jezus zoals Abraham tienden gaf aan Melchizedek. Abraham echter gaf slechts éénmaal in zijn leven een tiende deel aan Melchizedek. En het betrof dan nog een tiende deel van een oorlogsbuit die Abraham later teruggaf aan de koning van Sodom. We lezen nergens in de bijbel dat Abraham later regelmatig tienden gaf van zijn inkomen. Slechts éénmaal geeft hij een tiende deel van de oorlogsbuit weg. Ook Jacob gaf slechts éénmaal in zijn leven een tiende deel. Beide voorbeelden zijn de enige voorbeelden waar een tiende deel gegeven wordt vooraleer de wet van Mozes van kracht werd. Al het andere onderwijs over het geven van tienden dat in de bijbel terug te vinden is, is terug te vinden in de wet van Mozes. Joh. 1:17 zegt dat de wet door Mozes kwam, maar genade en waarheid door Jezus. Jezus heeft de wet vervuld, zodat we niet meer aan het vervullen van de wet gebonden zijn om rechtvaardig te kunnen zijn in de ogen van God. Enkel door geloof in het volbrachte werk van Jezus aan het kruis, noemt God ons rechtvaardig in Zijn ogen. Vaak wordt het geven van tienden als een wet verkondigd, terwijl wij er als wedergeboren christenen niet meer door gebonden zijn.

2) Petrus was een beroepsmatige visser. Gaf hij tienden van de vis die hij ving?

Neen, net zoals Jezus moest ook Petrus geen tienden geven. Er waren slechts twee beroepsgroepen die verplicht waren om tienden te geven. Landbouwers en de hoeders van dieren zoals schapen en koeien, waren de enige twee die tienden gaven (Lev 27:30-33). En dan nog enkel van het voedsel dat ze produceerden. Zij gaven m.a.w. geen tienden in de vorm van geld.

3) Gaf iedereen onder het Oude Verbond die de wet van Mozes wilde onderhouden tienden?

Neen, er waren vele ander mensen met vele andere beroepen, die niet verplicht waren door de wet om tienden te betalen. Zo was ook de apostel Paulus als tentenmaker niet verplicht om tienden te betalen. In feite gaf geen enkel van de apostelen waar Jezus mee rondtrok tienden, omdat ze niet in de beroepsgroep werkten van hen die tienden moesten betalen.

4) Onderwijst de bijbel dat de norm om te geven 10% van je inkomen is?

Ten eerste heeft het geven van 'tienden' in eerste instantie niets met geld te maken. In Lev. 27:30-32 wordt een 'tiende' gedefinieerd als het tiende deel van het graan en de vruchten die geoogst worden. Hetzelfde wordt gezegd van elk tiende schaap of rund die onder de staf van de herder doorgaat.
Ten tweede was het geven van een tiende deel van het voedsel onder de wet van Mozes in feite meer dan 10%. Gemiddeld was het meer iets van 23% per jaar. Want de wet van Mozes omvat drie soorten tienden.

Een eerste vorm van jaarlijkse tienden was voor het ondersteunen van de Levieten en via hen de priesters (Lev.27:30-33, Num. 18:21-26). Een tweede soort jaarlijkse tienden was een feesttiende (Deut. 14:22-27). Lees eens even mee wat je daarmee kan doen. Indien de persoon te ver weg van Jeruzalem woonde, mocht deze zijn tiende deel omzetten in geld en gaan naar een plaats die de Heer aanduidde. En daar mocht hij dat geld besteden zoals zijn eigen hart verlangde. Hij mocht er chapen of ossen mee kopen, wijn of andere drank. Daarmee mochten ze een feest houden voor de Heer en zich verheugen voor Hem. Ongetwijfeld werd er stevig gefeest! Laten we deze vorm van tienden dan ineens ook maar terug in de gemeente brengen, zodat er opnieuw gefeest wordt voor Zijn aangezicht.
Een derde vorm van tienden werd elke drie jaar verzameld, om te zorgen voor de vreemdelingen, de weeskinderen, de weduwen, etc. Per jaar komt deze laatste vorm van tienden neer op ongeveer 3%.

Dit alles wil niet zeggen, dat we niet moeten leren geven. We moeten onder de genade meer geven dan onder de wet! Onder het Nieuwe Verbond moeten we leren om meer te geven dan nodig, maar dan wel op een vrijwillige basis, omdat ons hart veranderd is en niet op basis van de wet die ons een norm oplegt die buiten ons omgaat. God heeft de blijmoedige gever lief (2 Kor 9:7-8). We moeten leren geven vanuit een blijmoedig hart, niet omdat het moet, maar omdat we het willen! God heeft ons Zijn meest kostbare bezit gegeven, Zijn eigen Zoon, om ons vrij te kopen van de zonde. Hoe kunnen wij dan niet alles, als antwoord op Zijn daad van liefde en genade, aan Hem teruggeven? Hij verwacht niet 10% maar 100%. Wij behoren Hem toe, met alles wat in ons is en alles wat we bezitten!

(vrij naar Roger Sapp: Take the tithing test)

De grote zendingsboodschap: genade en gehoorzaamheid

2011-04-23T14:54:00.001-07:00

In Mattheus 28:18-20 geeft Jezus de grote zendingboodschap aan Zijn gemeente. Hij draagt Zijn discipelen op om te “gaan, discipelen van alle natieën te maken, hen te dopen in de naam van de Vader, de Zoon en de Heilige Geest en hen alles te leren wat Hij hen geboden heeft”.
In deze zendingsboodschap staan vier elementen, die cruciaal zijn. Wat hebben we met deze zendingsboodschap gedaan? Ik zie dat veel van wat we in de huidige gemeente zien, haaks staat op wat Jezus ons opdraagt. In de eerste plaats zegt Hij ons om te gaan, te gaan als schapen onder de wolven (Luc 10). Vaak horen we een uitnodiging in een gemeente om mensen mee naar een samenkomst te brengen. En dat terwijl Jezus ons niet de opdracht geeft om te zeggen: “Kom”, wel “Ga”. Ga tussen de mensen, in de plaats van hun nood.
Ten tweede draagt Jezus ons niet op om gelovigen te maken, maar wel discipelen van alle natieën. Mensen die zeggen in Jezus te geloven, maar waar geen vrucht van in hun leven te bespeuren valt, zijn geen discipelen. Het betekent niets wanneer mensen zeggen dat ze in Jezus geloven. Zelfs de demonen geloven dat Jezus bestaan heeft, gestorven is en opstaan is (Jak 2:19). Geloof hebben op zich betekent niets, als er geen werken zijn die uit dat geloof ontspruiten. Niet voor niets zegt Jak 1:22 dat geloof zonder werken dood is.
We hebben in het moderne christendom de lat zo laag gelegd, dat iemand maar een zondaarsgebed hoeft te bidden, en we hem een wedergeboren christen noemen, zonder dat er een echte bekering heeft plaatsgevonden. En dat terwijl Jezus zelf de lat zo hoog legt. Hij zegt: “Wie vader, moeder, zoon, dochter, etc. meer liefheeft dan dat hij of zij Jezus liefheeft, is het niet waard een discipel van Mij te zijn” (Matt 10:34-39; Lu 14:25-34). Als we ons eigen leven meer liefhebben dan Jezus, zegt Hij dat we Hem niet waard zijn. Jezus wil mensen die Hem helemaal toegewijd zijn. Die Zijn wil belangrijker vinden dan hun eigen wil en die Hem willen gehoorzamen, wat Hij hen ook vraagt. Die hun eigen leven niet liefhebben, zelfs niet tot in de dood! Jezus verlangt naar discipelen die Hem gehoorzaam zijn! Gehoorzaamheid, niet onder de wet, niet om de hemel te verdienen... Wel gehoorzaamheid vanuit liefde en dankbaarheid, omdat discipelen begrijpen dat Zijn genade voor hen zo groot is. Ze begrijpen dat wat Hij aan het kruis verwezenlijkt heeft, zo enorm belangrijk en bevrijdend was, dat hun enige antwoord kan zijn, Hem te gehoorzamen. Ons antwoord op Zijn liefde voor ons, is onze gehoorzaamheid. Onze dankbaarheid voor alles wat Jezus voor ons gedaan heeft, leidt tot gehoorzaamheid als een vrucht van ons leven. Alles, ook onze gehoorzaamheid, begint bij het besef van de liefde van de Vader voor ons in Christus Jezus (Joh 17:23).
Jezus liefhebben betekent niet gewoon liederen zingen waarin we onze liefde aan Hem toezingen. Hij zegt “wie Mij liefheeft, onderhoudt Mijn geboden” (Joh 14:21-24; 1 Joh 2:2-6). Gehoorzaamheid aan Zijn geboden, als antwoord vanuit dankbaarheid voor wat Hij gedaan heeft voor ons, is waar discipelschap om draait.
Gehoorzaamheid aan Zijn geboden zouden zoveel van de problemen, ook in de levens van christenen, kunnen oplossen. Kijk bv. eens naar wat er in de bergrede staat (Luc 6:27-35).
Tot jullie die naar mij luisteren zeg ik: heb je vijanden lief, wees goed voor wie jullie haten, zegen wie jullie vervloeken, bid voor wie jullie slecht behandelen. Als iemand je op de wang slaat, bied hem dan ook de andere wang aan, en weiger iemand die je je bovenkleed afneemt, ook je onderkleed niet. Geef aan ieder die iets van je vraagt, en eis je bezit niet terug als iemand het je afneemt. Behandel anderen zoals je wilt dat ze jullie behandelen. Is het een verdienste als je liefhebt wie jullie liefhebben? Want ook de zondaars hebben degenen lief die hen liefhebben. En is het een verdienste als je weldaden bewijst aan wie weldaden bewijzen aan jullie? Ook de zondaars handelen zo. En is het een verdienste als je geld leent aan degenen van wie jullie iets terug verwachten? Ook zondaars lenen geld aan zondaars in de verwachting alles terug te krijgen. Nee, heb je vijanden lief, doe goed en leen geld aan anderen zonder iets terug te verwachten; dan zullen jullie rijkelijk worden beloond, en zullen jullie kinderen van de Allerhoogste zijn, want ook hij is goed voor wie ondankbaar en kwaadwillig is.
Als we ervoor zouden kiezen om deze tekst onvoorwaardelijk te gehoorzamen, zou er in de gemeente geen onvergevingsgezindheid zijn, geen bitterheid, etc. Zoveel van de pastorale problemen in de gemeente zouden zo opgelost zijn. We zouden er uit onvoorwaardelijke gehoorzaamheid voor kiezen, om tegen onze gevoelens in, onze vijanden lief te hebben, goed te doen voor wie ons haten, zegenen wie ons vervloeken en bidden voor wie ons slecht behandelen!
Ten derde zegt Jezus dat we mensen moeten dopen in de naam van de Vader, de Zoon en de Heilige Geest. Nergens in het Nieuwe Testament is er veel tijd tussen het belijden van Christus en in Hem geloven en gedoopt worden. (bv. huisgezin van Cornelius, gevangenisbewaarder bij de Filippenzen, Lydia, de Ethiopische kamerheer, etc.) Jezus geeft ons de opdracht om gedoopt te worden. Nergens verwacht Hij van ons dat we klaar zijn en ons leven op orde hebben om gedoopt te worden. Wel dat we ons bekeerd hebben en Hem als Heer aannemen. Nergens in het Nieuwe Testament lezen we dat mensen een ‘zondaarsgebed’ bidden en Hem zo aannemen. Doorheen het gehele Nieuwe Testament is de doop het beginpunt van het christelijke leven. Zoveel van de dingen die Jezus opdraagt, doen wij geheel anders en dan vragen we ons af waarom de gemeente zwak is en zo weinig impact heeft. Tja, een gemeente die alles ‘backwards’ doet, kan maar weinig vrucht dragen.
Tenslotte draagt Jezus Zijn discipelen op dat zij aan hun discipelen alles moeten leren wat Hij hun geboden heeft. En dat opdat we zouden worden zoals Hij is. Luc 6:40 zegt dat iemand die perfect getraind is, zal zijn als diegene die hem getraind heeft. Een perfect getrainde discipel is niet meer, maar ook niet minder dan zijn meester. Een van de zaken die we zien in het leven van Jezus, is hoe allen die bij Hem kwamen, genezen, bevrijd en vergeven werden (Matt 8:19). De gemeente heeft nood aan voorbeelden, waar discipelen voorgaan en aan anderen leren hoe te wandelen in de kracht van Zijn opstanding. In Matt 10:7-8 gaf Jezus de opdracht (=het gebod) aan Zijn discipelen om “zieken te genezen, melaatsen te reinigen, doden op te wekken en demonen uit de drijven”. Dit is wat Zijn discipelen ook aan hun discipelen moesten leren, dus ook aan ons. En wij op onze beurt weer aan onze discipelen (2 Tim 2:1-4).
Laten we de woorden van Jezus ernstig nemen, Hem gehoorzamen en doen wat Hij van ons vraagt! Hieronder vind je een voorbeeld van hoe we mensen kunnen discipelen op het gebied van het wandelen in de kracht van God. Dit filmpje is gemaakt in Bulgarije en toont hoe we, op een praktische manier, anderen kunnen leren bidden voor de zieken. Als gevolg van de genezing van de rugpijn van deze man, opende hij zijn dorp voor ons, zodat we daar de volgende dag het woord konden brengen. Die dag kwamen als gevolg van deze ene genezing, 80 mensen tot Jezus!

Bevelen in plaats van smeken

2011-04-23T14:54:00.000-07:00

Jezus zoekt naar discipelen, mensen die Hem boven alles willen gehoorzamen, omdat ze begrepen en ondervonden hebben dat gehoorzaamheid het enige is dat ze kunnen teruggeven aan Hem die Zijn leven voor hen gegeven heeft. Een discipel is iemand die zijn leermeester in alles navolgt en imiteert. Op zoveel plaatsen zegt Jezus tegen potentiële discipelen: “Volg mij” (Matt 8:22, Matt 9:9, Matt 19:21, etc.)! Jezus in alles navolgen en worden zoals Hij is het doel van het christenleven (Kol. 1:27). Jezus zegt daarbij: “Een discipel staat niet boven zijn meester, maar al wie volleerd is, zal zijn als zijn meester” (Lu 6:40). Denk eens even over deze laatste woorden na. Jezus zegt dat iedereen die een volleerde discipel is, die alles geïnternaliseerd heeft wat de Meester hem geleerd heeft, zal zijn als Zijn Meester. Niet meer, maar ook niet minder. Blijkbaar verwacht Jezus dat Zijn discipelen van Hem leren, om te worden zoals Hem. Om te denken, voelen, liefhebben, haten, etc. zoals Hem. Een overweldigende gedachte op het eerste zicht voor ons onvernieuwde denken, maar wat een geweldige spiegel die Hij ons voorhoudt. In welke mate zijn we in ons denken, spreken en handelen al aan Hem gelijkvormig geworden?
Laten we eens kijken hoe Jezus bidt en dat vergelijken met de manier waarop vele christenen bidden. Laten we eens kijken naar een verhaal dat zich afspeelt in de synagoge van Kafarnaum waar Jezus op dat moment aan het onderwijzen was.

Ze waren diep onder de indruk van zijn onderricht, want hij sprak met gezag. Er was in de synagoge iemand die bezeten was door een geest, een onreine demon, en deze schreeuwde luidkeels: ‘Aaah! Wat hebben wij met jou te maken, Jezus van Nazaret? Ben je gekomen om ons te vernietigen? Ik weet wel wie je bent, de heilige van God.’ Maar Jezus sprak hem streng toe en zei: ‘Zwijg en ga uit hem weg!’ De demon smeet de man op de grond en ging uit hem weg zonder hem te verwonden. Allen waren verbijsterd. Ze bespraken het voorval met elkaar en zeiden: ‘Wat zijn dat voor dingen die hij zegt? Hoe komt het dat hij het gezag en de macht heeft om onreine geesten zijn bevelen te geven zodat zij de mensen verlaten?’ Het nieuws over hem verspreidde zich overal in de streek. (Lu 4:32-37).

In deze synagoge was er iemand die een onreine geest had die luidkeels schreeuwde. Wat zou de doorsnee gelovige in zo een situatie doen? Vluchten? Tot God bidden? Luidkeels in tongen beginnen te bidden en zingen? Of tot de Vader bidden: “Vader, in de naam van Jezus gebieden we deze geest eruit te komen”? Wat zou echter een volleerde discipel doen? Die zou net doen zoals Jezus.

Wat deed Jezus? Bad Jezus voor deze man? Zei Hij: “Vader, maak deze man vrij?” Zei Jezus: “Vader, we gebieden deze onreine geest te zwijgen en uit hem te gaan?” Denk je dat Jezus zijn ogen sloot? Duurde Zijn gebed vijf minuten? Sprak Jezus over de goedheid van God en Zijn kracht om geloof op te bouwen? Neen, niets van dit alles!

Laten we eens kijken naar wat Jezus doet. Hij spreekt de onreine geest streng toe en zegt: “Zwijg en ga uit hem weg!”. Jezus spreekt de geest toe en zegt: “Zwijg”. Daarbij gebruikt Hij het gezag dat Hem gegeven is door Zijn Vader. Jezus sprak met gezag, niet door te ‘bidden’, maar door te bevelen! De demon smeet de man op de grond en ging uit hem weg zonder hem te verwonden. En allen die er rondom stonden, waren verbijsterd, omdat Jezus gezag en macht had om onreine geesten te bevelen. Er staat niet dat Hij gezag had om te ‘bidden’, wel om te bevelen!

In het bovenstaande verhaal gaat het om het uitdrijven van een onreine geest. Laten we eens kijken naar een ander voorbeeld in de scène die volgt op het bovenstaande verhaal, waar het gaat om een ziekte bij de schoonmoeder van Petrus.

Daarna stond Hij op en ging van de synagoge naar het huis van Simon. De schoonmoeder van Simon nu was bevangen door zware koorts en zij riepen zijn hulp voor haar in. En hij ging aan het hoofdeinde staan en bestrafte de koorts en deze verliet haar. Onmiddellijk stond zij op en diende hen. (Lu 4:38-39)

De schoonmoeder van Petrus had ernstige koorts. Wat deed Jezus? Bad Hij gedurende een lange periode dat de Vader de koorts zou wegnemen? Zei Hij tegen de schoonmoeder van Petrus dat de koorts een manier was waarop God haar karakter wilde vormen? Zei Jezus: “Vader, we bestraffen deze koorts?” Deed Jezus zijn ogen toe terwijl Hij voor haar bad? Neen, Jezus bestrafte de koorts en deze verliet haar.

Laten we eens kijken naar hoe Mattheus en Marcus hetzelfde voorval beschrijven.

Hij raakte haar hand aan en de koorts verdween. Ze stond op en begon voor hem te zorgen. (Matt 8:15)

Hij ging naar haar toe, pakte haar hand vast en hielp haar overeind. Toen verliet de koorts haar, en ze begon voor hen te zorgen. (Mar 1:31)

Dat geeft ons het complete plaatje van wat Jezus deed. Hij nam haar hand vast, sprak de koorts bestraffend toe, en hielp haar recht. Jezus deed met andere woorden drie dingen: 1) Hij raakte haar aan 2) Hij sprak de koorts op een bestraffende manier toe 3) Hij hielp haar recht. Merk op dat Jezus niet voor haar bidt, zoals we dat wel vaak onder christenen horen.

De mindset die Jezus had, moeten wij ook hebben. Hij bidt niet meer tot de Vader, om Zijn wil te kennen, omdat Hij die reeds kent. Hij wist dat het de wil van de Vader was om mensen te genezen en te bevrijden (Lu 4:18-19; Jes 61:1-2). En Hij gebruikt Zijn authoriteit om tegen elke ziekte en gebondenheid te spreken. God komt als het ware in het plaatje niet voor. Zijn wil staat al vast en Jezus gebruikt Zijn gezag opdat de wil van de Vader gebeurt. Niet door de Vader te aanroepen, maar wel door ziekte en gebondenheid te gebieden weg te gaan.

Nu hoor ik u denken:”Ja, maar dat is toch Jezus? Hij is toch de Zoon van God?” Dat is inderdaad zo! Maar Jezus deed al deze wonderen als mens, bekrachtigd door de Heilige Geest! En herinnert u zich nog de tekst waarmee we begonnen zijn? Jezus verwacht van Zijn discipelen dat ze net zo worden als Hij! Laten we eens naar een verhaal kijken uit het boek Handelingen, waar Petrus en Johannes, twee van Zijn apostelen van het eerste uur, geconfronteerd worden met een verlamde man.

Op een dag gingen Petrus en Johannes zoals gewoonlijk omstreeks het negende uur naar de tempel voor het namiddaggebed. Men had ook een man die al sinds zijn geboorte verlamd was naar de tempel gebracht; hij werd daar elke dag neergelegd bij de poort die de Schone heet, om te bedelen bij de bezoekers van de tempel. Toen hij zag dat Petrus en Johannes de tempel wilden binnengaan, vroeg hij om een aalmoes. Petrus richtte zijn blik op hem, evenals Johannes, en zei: ‘Kijk ons aan.’ De bedelaar keek naar hen op, in de verwachting iets van hen te krijgen. Maar Petrus zei: ‘Geld heb ik niet, maar wat ik wel heb, geef ik u: in de naam van Jezus Christus van Nazaret, sta op en loop.’ Hij pakte hem bij zijn rechterhand om hem overeind te helpen. Onmiddellijk kwam er kracht in zijn voeten en enkels. Hij sprong op, ging staan en begon te lopen. Daarna ging hij samen met hen de tempel binnen, lopend en springend en God lovend. Alle tempelbezoekers zagen hem lopen en hoorden hem God loven. Ze herkenden hem als de bedelaar die altijd bij de tempelpoort had gezeten en waren buiten zichzelf van verbazing over wat er met hem was gebeurd. (Hand 3:1-10)

Een verlamde man vroeg Petrus en Johannes om een aalmoes. Wat zei Petrus? Zei hij: “Het is Gods wil niet dat je nu genezen wordt, want het is nog niet de tijd voor je genezing? God wil nog eerst dat je een aantal dingen leert door verlamd te zijn”? Of zei hij dat hij voor hem zou bidden? Sloot hij zijn ogen en zei hij: “Vader in de hemel, U bent een goed God, U houdt van alle mensen. Ik vraag U dat U terug kracht in zijn benen wil laten stromen! Heer, toon uw kracht! Heer, toon uw majesteit! (...) In Jezus naam!”?

Neen, Petrus keek hem aan en zei hem: “Geld heb ik niet, maar wat ik wel wel, geef ik u: in de naam van Jezus Christus van Nazaret, sta op en loop!”. Luister eens goed naar deze woorden. Petrus zei:” Wat ik wel heb, geef ik u”. Hij zei hem:”IK heb iets dat IK je geef”. Petrus begreep dat de kracht van de Heilige Geest, de opgestane Christus in Hem was! Hij vroeg niet aan Jezus om iets te doen, hij sprak vanuit het besef dat die Jezus nu in hem was! Hij zei:”Sta op en loop in de naam van Jezus Christus van Nazaret”. Net zoals Jezus zelf de verlamde zou hebben toegesproken, gebood Petrus deze man om op te staan. Hij had geleerd van Zijn Meester hoe te bidden voor de zieken en deed nu hetzelfde als Zijn meester deed. Want een “volleerde discipel, is net als Zijn Meester”.

Laten we alle menselijke tradities die krachteloos zijn, afleggen en ons denken vernieuwen (Rom 12:2) en bidden voor de zieken zoals Jezus het deed en zoals Hij het aan Zijn discipelen geboden heeft om het aan ons te leren (Matt 10:7-8; Matt 28:19-20). Laten we leren van Jezus, net zoals Hij het Zijn discipelen heeft voorgeleefd, opdat de verkondiging van een krachteloos evangelie binnenkort tot het verleden behoort! Glorie aan God, vrijheid voor alle mensen!

Oordeelt God de natieën?

2011-04-23T04:31:00.000-07:00

Oordeel?

Van tijd tot tijd hoor je profeten een oordeel van God over een land verkondingen. Elke keer als er een ramp gebeurt, of het nu een tsunami, een overstroming of een aardbeving betreft, verklaren zij iets als volgt: “Omwille van de vele zonden van dit land, oordeelt God dit land, door een orkaan te sturen”. We horen deze woorden uit de mond van ‘gerenomeerde profeten’ uit verschillende delen van de wereld, die op grote podia een forum hebben, dus moeten deze woorden wel van God zijn. Maar is dat wel zo? De bijbel draagt ons op elk profetisch woord te toetsen aan het woord van God (1 Cor 14:29; 1 Thess. 5:20-21).

Het is hierbij belangrijk het onderscheid tussen het Oude en het Nieuwe Verbond voor ogen te houden. God verandert niet in Zijn natuur of persoonlijkheid, maar de manier waarop Hij met mensen omgaat tussen het Oude en het Nieuwe Verbond verschilt wel degelijk. God heeft een Nieuw Verbond met de mensheid gesloten toen Hij zelf mens werd en besloot de zonden van de mensheid op zich te nemen. Je vraagt je misschien af wat dit nu met die ‘onheilsprofetieën’ te maken heeft?

Wat met het Nieuwe Verbond?

Wel, God heeft met het probleem van zonde van alle mensen in alle landen tweeduizend jaar geleden afgerekend aan het kruis. Het kruis, niet aardbevingen of tsunami’s, is Gods remedie voor zonde. De zonden van Pakistan, dat in 2010 voor één derde onder water stond, van Japan waar een tsunami voor een gigantische ramp zorgde, etc. zijn wat God betreft weggedaan. God heeft zich met de wereld verzoend. Hij heeft Zijn zoon Jezus aan de wereld geopenbaard om de zonde teniet te doen door Zijn offer (Heb 9:26). Indien God de zonden van alle mensen in alle landen nog zou moeten oordelen, betekent dat dat het kruis niet de oplossing was die de bijbel zegt dat ze is (Heb 10:12). Eén offer voor zonde was voldoende. De toorn van God is op Jezus gekomen, opdat deze niet meer op ons zou moeten komen.

De eerste Korinthe brief zegt het als volgt: “God was het namelijk die in Christus de wereld met Zichzelf verzoende, en aan hen hun overtredingen niet toerekende” (2 Cor 5:19). God heeft de wereld door het kruis van Jezus met zichzelf verzoend! Hij rekent de wereld haar zonden niet meer aan, omdat Jezus deze gedragen heeft. Het enige dat God van ons verwacht, is dat geloven in wat Jezus voor ons aan het kruis heeft gedaan om aanspraak te kunnen maken op deze verzoening.

Ja, maar.... wat met Sodom en Gomorra?

“Ja, maar”, zeggen mensen dan, “kijk eens naar Sodom en Gomorra. God heeft deze twee steden toch met de grond gelijk gemaakt? En Hij heeft deze steden toch in Zijn toorn vernietigd (Gen 19:12-29)? En hetzelfde doet Hij nu over heel de wereld!” Ten eerste zijn er zoveel landen die ook een oordeel van God verdienen. In België bijvoorbeeld zijn tussen 2002 en 2007 104.128 kinderen geaborteerd. Zwangerschap na verkrachting of incest maakt maar 0,22% van deze gevallen uit (http://www.sensoa.be/feiten_en_cijfers.php). En toch is de hemel nog niet op België gevallen.

Ten tweede, denk eens na over het oordeel dat over Sodom en Gomorra kwam. Vuur en sulfer kwam uit de hemel neer en verteerde deze stad. Wie van ons heeft er onlangs nog eens proberen een hotel te boeken in Sodom of Gomorra? Niemand van ons uiteraard, omdat beide steden, zoveel duizenden jaren later nooit herbouwd zijn! Als God een oordeel brengt, doet Hij het goed! God doet geen half werk.

Ja maar... God is toch soeverein?

“Ja, maar”, zeggen mensen dan, “God heeft toch alles in de hand. Als Hij er dan niet de rechtstreekse oorzaak van is, dan toch zeker de onrechtstreekse? Hij heeft toch de aarde gemaakt? Hij is toch de eerste oorzaak van alle dingen en persoonlijk verantwoordelijk voor alle dood en vernietiging op de aarde!” Ik denk daar anders over! God zit op de troon en dat zal nooit veranderen. Maar Hij heeft niet in alles wat er op de aarde gebeurt Zijn hand.

Wil God dat er iemand verloren gaat? Neen, maar toch zullen er mensen verloren gaan. Ziekte, dood en vernietiging zijn niet van God. Hij is gekomen om leven te geven, leven in overvloed (Joh 10:10). We leven in een wereld waar Jezus zelf occasioneel tegen stormen moest spreken (Luc 8:24). Slechte dingen gebeuren in deze wereld, die niet de wil van de Vader zijn. Hij keert alles ten goede voor wie Hem liefhebben (Rom 8:28), maar dat betekent niet dat ‘alles’ Zijn wil is. Kijk eens hoe Jezus spreekt over de toren van Siloam waar 18 mensen vanaf vielen. Noemt hij dat een oordeel van God? Neen! Hij zegt dat zij geen ergere zondaren waren als iemand anders uit Jeruzalem (Luk 13:4-5). Of luister eens naar hoe Jezus spreekt over zijn discipelen die niet door de Samaritanen ontvangen werden. Jacobus en Johannes zeiden: “Heer, wilt U dat wij zeggen dat er vuur van de hemel moet neerdalen en hen verteren, zoals ook Elia gedaan heeft?” Maar Jezus keerde zich om, bestrafte hen en zei: “Jullie beseffen niet uit welke geest jullie spreken. Want ik ben niet gekomen om zielen van mensen te gronde te richten, maar om ze te behouden” (Lu 9:54-56, vrij naar HSV). Jezus wijst Zijn discipelen terecht als ze een oordeel over een stad willen uitspreken! En we weten dat Jezus de perfecte openbaring van de Vader is (Col 1:15).

Ja maar... voorspelt Jezus zelf de eindtijd niet?

“Ja maar”, zeggen mensen dan, “heeft Jezus niet voorspeld dat er in de laatste dagen meer en meer aardbevingen, hongersnoden, etc. zouden zijn, die de weeën zijn van Zijn terugkomst? (Matt 24) En we zitten toch in het boek Openbaring, waar God zijn oordelen over de wereld uitgiet?” Het is inderdaad zo dat we in de laatste dagen zijn, maar dat zijn we volgens de bijbel al 2000 jaar. Een oogopener betreffende de woorden van Jezus in Mattheus 24, wat veelal gelezen wordt als een eindtijd- en oordeelsverhaal, vind je in Matt 23:36. Nadat Jezus een aantal “wee u’s” over de Farizeeën heeft uitgesproken, zegt Hij dat “all deze dingen op deze generatie zullen terechtkomen”. Hij spreekt een oordeel over de Farizeeërs uit, waar we inderdaad na de vernietiging van de tempel in 70 na Christus niets meer over terughoren. In één generatie tijd, was deze profetie van Jezus helemaal vervuld.

Lees dan eens wat er in Mattheus 24:34 staat! Daar zegt Jezus dat alles wat Hij daarvoor gezegd heeft over de vernietiging van de tempel en het teken van Zijn komst vervuld wordt in diezelfde generatie! In één generatie zou dat alles gebeuren. We weten uit historische bronnen dat in 70 na Christus de tempel vernietigd is in één van de meeste brutale belegeringen die Jeruzalem ooit gezien heeft. Titus belegerde Jeruzalem gedurende 4 maanden, waar in deze periode ongeveer 1.000.000 joden gestorven zijn.

We weten dat er in die tijd valse profeten en valse christussen waren die blijkbaar wonderen deden (zoals Elymas uit Hand 13:8 of Simon, waarvan men zei dat hij de grote kracht van God was (Hand 8:10). Jezus sprak over oorlogen en geruchten over oorlogen. Ten tijde van Jezus was er een Pax Romana in het Romeinse Rijk die echter snel veranderde in een bloedige strijd. In Seleucia werden 50.000 Joden omgebracht, in Casarea 20.000 en in Alexandrië 50.000 in 66 na Christus. In een periode van 18 maanden werden 4 keizers in Rome op gewelddadige wijze vermoord. We weten ook dat er hongersnoden waren, zoals voorspeld door Agabus in Hand 11:28. Christenen haalden geld bij elkaar om zich te weren tegen de hongersnood (1 Cor 16:1-3). Ook vanuit de bijbel weten we dat er aardbevingen waren in deze periode. Niet enkel beefde de aarde toen Jezus stierf (Matt 27:51-52) en toen Hij uit de dood opstond (Matt 28:2). Ook in Filippi beefde de aarde toen Paulus en Silas in de gevangenis zaten (Hand 16:26). De beroemdste aardbeving uit deze periode vond plaats in Pompei maar ook op andere plaatsen beefde de aarde tussen de dood van Jezus en de vernietiging van de tempel. Tijdens deze periode werden ook de christenen zo erg vervolgd door o.a. keizer Nero, die christenen gebruikte als levende toortsen om zijn tuin mee te verlichten.

Jezus zegt in Matt 24:14 dat het evangelie van het koninkrijk in de hele wereld gepredikt zou worden als een getuigenis aan de natieën en dat dan het einde zou komen. Een belangrijke vraag daarbij om te stellen is het einde van wat? Ik geloof dat Jezus hier spreekt, niet over het einde van de tijden, maar over het einde van de tempel. En de bijbel bevestigt inderdaad dat in deze periode het evangelie tot aan het einde van de hele wereld verkondigd is (Col 1:5-6; 23). Wie of wat de ‘verwoestende gruwel’ is vinden we terug in Luk 21:20-21, waar Jezus spreekt over de legers die Jeruzalem zouden omgeven. De Romeinen kwamen om Jeruzalem te vernietigen, wat ook gebeurde na enkele maanden. Geen enkele steen van de tempel bleef rechtstaan. Jezus zelf gaf aan dat er valse christussen zouden komen, maar dat het voor iedereen duidelijk moest zijn dat zij niet de Ware waren, omdat de komst van de Mensenzoon voor iedereen zichtbaar zou zijn.

Vanaf Matt 24:29 begint Jezus te spreken over het teken van Zijn komst, over de verduisterde zon, de maan die geen licht meer geeft, de sterren die uit de hemel vallen, etc. Moeten we dit letterlijk nemen? Voor de Joden was het duidelijk dat dit dezelfde beeldende taal was waarmee God reeds tot Jozef gesproken had in een droom (Gen 37:9). In Ez 32:7-8 lezen we over het oordeel over Egypte, waar de zon met een wolk bedekt wordt, de maan haar licht niet meer geeft en het land in duisternis gehuld is. Of lees Jes 34:4-5 eens. Of Jes 13:10 waar God een oordeel over Babylon uitspreekt. We weten dat het oordeel over Babylon plaats heeft gevonden, maar zonder de letterlijke tekenen waarover gesproken word. Jezus gebruikte dezelfde apocalyptische taal om aan te duiden dat er een oordeel zou plaatsvinden op Jeruzalem.

Matt 24:30 spreekt over “de komst van de Mensenzoon met de wolken in kracht en heerlijkheid”. Over welke komst spreekt Jezus hier? De wederkomst op aarde of de komst waar Daniel 7:13-14 over spreekt?

Ik keek toe in de nachtvisioenen,en zie, er kwam met de wolken van de hemel Iemand als een Mensenzoon.
Hij kwam tot de Oude van dagen en men deed Hem voor Zijn aangezicht naderbij komen.
Hem werd gegeven heerschappij, eer en koningschap, en alle volken, natiën en talen moesten Hem vereren.
Zijn heerschappij is een eeuwige heerschappij, die Hem niet ontnomen zal worden en Zijn koningschap zal niet te gronde gaan.

Waar speelt zich deze komst af? Op de aarde of in de hemel? Het ganse oordeel dat Jezus uitspreekt in Matt 24:1-34 is volgens mij m.a.w. reeds vervuld in de vernietiging van de tempel in 70 na Christus. Als dit klopt, komt er ook geen grote vervolging meer, maar heeft deze reeds plaatsgevonden. Het zou ons te ver leiden om hier nog dieper op in te gaan, maar net zo als ik geloof dat het grootste deel van Matteus 24 vervuld is, geloof ik ook dat het grootste deel van het boek Openbaring vervuld is! Deze oordelen die hierin besproken worden, hebben volgens mij m.a.w. al plaatsgevonden! Een aanrader om te lezen is het boek “Victorious escatology” van Harold Eberle, die hier dieper op ingaat. Als dit waar is, is het laatste oordeel op de Laatse Dag het enige oordeel dat de wereld en haar natieën nog te wachten staat!

Ja maar, ... wat met de toorn van God volgens Paulus?

“Ja maar”, zeggen mensen dan, “spreekt Paulus niet over de toorn van God in Rom 1:18-20? Die kan toch ook over een bevolkingsgroep uitgestort worden dan?” Als Paulus in Rom 1:18-20 spreekt over de toorn van God die openbaar geworden is tegen ongoddelijkheid, wil hij uitleggen dat het goede nieuws van Christus de kracht van God is (Rom 1:16). Het probleem waar Paulus over schrijft, is dat mensen denken dat de manier om ervoor te zorgen dat mensen tot God komen erin bestaat hen te veroordelen en bang te maken met de hel. Mensen betwijfelden dat het goede nieuws dat Paulus predikte over het kruis van Jezus die de liefde van God openbaarde, voldoende zou zijn om hen tot bekering te brengen. Daarom schrijft Paulus dat iedereen een instinctieve kennis heeft van de toorn van God t.o.v. zonde. We moeten mensen niet overtuigen van Gods toorn over zonde, omdat ze dat al weten. Wat mensen moeten weten is het goede nieuws dat God de toorn voor onze zonden op Zijn Zoon geplaatst heeft, zodat wij helemaal vergeven kunnen zijn. Later in diezelfde brief zegt hij dat het de goedheid van God is die mensen tot bekering brengt (Rom 2:4)!

Jezus is de verzoening van onze zonden, en niet enkel die van ons, maar ook van die van heel de wereld (1 Joh 2:2)! Jezus heeft God verzoend met de wereld. Als God nu de wereld zou oordelen zoals Sodom en Gomorrah omwille van haar zonden, zou Hij zich moeten excuseren bij Jezus! De toorn van God is op Hem terecht gekomen! God is niet meer boos op de wereld! God stuurde Jezus niet naar de wereld, om de wereld te veroordelen, maar om haar te redden (John 3:17)! De grote tragedie van deze wereld, is dat er mensen naar de hel zullen gaan en veroordeeld zullen worden voor zonden op die Laatste Dag van het Oordeel die God hen in Christus allemaal vergeven had! Wat God betreft heeft Hij zich met deze wereld verzoend! Het enige dat Hij van ons verwacht, is dat we dat in geloof aannemen!

Zalving

2011-04-10T07:33:00.000-07:00

Wat betekent het woord zalving? Het wordt te pas en te onpas in allerlei christelijke charismatische preken gebruikt, net alsof er kracht in het woord zelf zit. Je hoort wel eens predikanten zeggen: "Er is een zalving voor doorbraak", "er zal een nieuwe zalving over je leven komen", "ik voel de zalving toenemen", etc. Over de ene persoon wordt gezegd dat hij de zalving kan vrijzetten, van een andere dat hij een sterke profetische zalving heeft, etc.
Of heb je het volgende wel eens gehoord? Indien iemand iets begint te doen en dat lijkt te slagen, is hij ineens gezalfd omdat dat te doen? Heb je je wel eens afgevraagd waar dit allemaal vandaan komt en of het wel overeenkomst met het Woord? Er wordt zoveel nonsense verkondigd over het woord zalving, dat het belangrijk is hier eens dieper op in te gaan.
Laten we beginnen met kijken wat er in 1 Samuel staat.
Toen nam Samuel een oliekruik, goot die leeg op zijn hoofd, kuste hem en zei: Is het niet zo, dat de HEERE u tot een vorst over Zijn eigendom gezalfd heeft? (1 Sam 10:1).
Wat gebeurt er hier? Samuel neemt olie en giet die uit over het hoofd van Saul. Een eerste betekenis van zalven is dus olie uitgieten over iemand. Een tweede betekenis die we hierin zien, is dat Saul voor een specifieke taak werd aangesteld. Nl. hij werd tot vorst over het eigendom van God 'gezalfd'. Met andere woorden, de zalving betekent dat de nodige authoriteit aan iemand gegeven wordt, om een zekere taak te vervullen of positie in te nemen, zij het die van koning, priester of profeet. God had een roeping, een opdracht voor hen om te vervullen.
Wat valt nog op in de bovenstaande tekst? Dat blijkbaar de 'fysieke zalving' met olie een symbool is van de 'geestelijke zalving' die al het plaats gevonden. De geestelijke zalving is de belangrijkste. De fysieke zalving is daar maar een veruitwendiging van. Je mag zoveel olie op iemand zijn hoofd gieten als je wil, indien de geestelijke zalving er niet is, baat de fysieke zalving ook niet.
Wanneer had God Saul gezalfd? Kijk eens in het vorige hoofdstuk 1 Sam 9:15-16. Daar staat:
De HEERE had namelijk een dag voordat Saul kwam, voor het oor van Samuel onthuld: Morgen omstreeks deze tijd zal Ik een man uit het land van Benjamin naar u toe zenden; die moet u tot vorst zalven over Mijn volk Israël. Hij zal Mijn volk verlossen uit de hand van de Filistijnen, want Ik heb naar Mijn volk omgezien, omdat hun geschreeuw om hulp tot Mij gekomen is. (1 Sam 9:15-16)

God had reeds de keuze gemaakt om Saul als koning aan te stellen, te zalven om Gods volk te redden. Daarop zalft Samuel hem, maar de uitverkiezing had al plaats gevonden. Wat maakte de zalving mogelijk voor Saul?
Dan zal de Geest van de HEERE over u vaardig worden en u zult samen met hen profeteren; u zult in een ander mens veranderd worden.En het zal gebeuren als deze tekenen u overkomen, doe dan wat uw hand vindt, want God zal met u zijn. (1 Sam 10:7)

We lezen dat de Geest van God op Saul zou komen, nadat hij reeds gezalfd was en dat hij vervolgens zal profeteren. Eerst de zalving, daarna de Geest, daarna het profeteren. De volgorde is belangrijk om te zien hier, omdat vele geestvervulde christenen nog op zoek zijn naar een nieuwe zalving, terwijl God hen die reeds gegeven heeft! Ook lezen we dat Saul moest doen wat "zijn hand vond, want God zou met hem zijn". Als we gezalfd zijn, kunnen we de situaties die voor ons liggen, volledig aan. God rust ons toe om de taak te doen die we moeten doen. Als de situatie vereist dat iemand genezing nodig heeft, is genezing beschikbaar door de Geest van God. Als we iemand tegenkomen die een bemoedigend woord nodig heeft, is dat woord beschikbaar door de Geest van God. Wat de situatie vereist, is beschikbaar, omdat ook wij gezalfd zijn. Wij zijn toegerust om onze roeping als ambassadeurs van Christus helemaal waar te maken (2 Kor 5).
Hoe lang was Saul koning? Tot hij stierf! De zalving heeft hem nooit verlaten, ook al ging zijn leven bergaf en viel hij in diepe zonde. De zalving hing niet af van het gedrag van Saul. De zalving was hem gegeven om hem te kracht te geven zijn volk te redden. Net zo zijn de gaven en roepingen van God voor altijd (Rom 11:29). De zalving verdwijnt niet met andere woorden. Ook neemt God deze niet weg. Wel kunnen we ervoor kiezen erin te wandelen of niet.
Laten we nu het Oude Testament eens verlaten en eens kijken naar het leven van Jezus. In Lukas hoofdstuk 4 komt Jezus net terug uit de woestijn, nadat Hij 40 dagen door de duivel verleid is.
De Geest van de Heere is op Mij, omdat Hij Mij gezalfd heeft; Hij heeft Mij gezonden om aan armen het Evangelie te verkondigen, om te genezen die gebroken van hart zijn,om aan gevangenen vrijlating te prediken en aan blinden het gezichtsvermogen, om verslagenen weg te zenden in vrijheid, om het jaar van het welbehagen van de Heere te prediken. (Lu 4:18-19)

Dit is de 'mission statement' van Jezus. Als er kernachtig in het oude testament ergens verwezen wordt naar de opdracht van Jezus, dan is het wel in deze tekst uit Jesaja 61. Jezus is gekomen om armen het goede nieuws te verkondigen, de gebrokenen van hart te genezen, vrijlating te verkondingen aan gevangenen en blinden het zicht te geven. En wie verlagen is, wordt bevrijd. Kortom, Jezus kondigt een jubeljaar voor alle eeuwigheid aan! Maar let eens op de woorden waarmee Jezus begint!
Een belangrijke sleutel om openbaring uit het Woord van God te ontvangen, is traag te lezen en te kauwen op wat je leest. Vaak lezen we een tekst die we meerdere malen gehoord hebben te snel, omdat we denken die al te kennen. En geven we de Geest van God geen tijd om tot ons te spreken.
Jezus begint met te zeggen: "De Geest van de Heere is op mij, OMDAT Hij mij gezalfd heeft"! Wat vond er eerst plaats? De zalving of de Geest van de Heer op Jezus? Lees het nogmaals. Er staat dat de Geest van de Heer op Jezus is OMDAT Hij Jezus gezalfd heeft. De zalving komt dus eerst. De opdracht komt vooraleer de toerusting. Jezus had eerst het volledige gezag en de taak gekregen om Zijn opdracht uit te oefenen om vervolgens vervuld te worden met de Heilige Geest. Het is opmerkelijk dat we nergens lezen dat Jezus wonderen deed vooraleer de Geest in Hem kwam.
Wat was de zalving van Jezus? Jezus is de Christus, wat Gezalfde betekent in het Grieks of Messias in het Hebreeuws. Jezus was gezalfd om te redden. En dat was bijzonder genoeg ook het geval bij de Saul en al de andere rechters uit het Oude Testament. Zij waren gezalfd om te redden of te bevrijden. Kracht is altijd om vrij te maken. Het is de aard van de kracht van God.
Want ik schaam mij niet voor het Evangelie van Christus, want het is een kracht van God tot zaligheid voor ieder die gelooft, eerst voor de Jood, en ook voor de Griek. (Rom 1:16)

Het evangelie is de kracht van God tot zaligheid. Het woord zaligheid hier is het Griekse woord 'soteria', wat zoveel betekent als redden, genezen, bevrijden, beschermen, heel maken. Als je gelooft in wat Jezus mogelijk heeft gemaakt aan het kruis voor de mensheid, zal je de kracht van God zien werken in je eigen leven. Als je verkondigt wat Jezus mogelijk heeft gemaakt aan het kruis voor de mensheid, zal je de kracht van God aan het werk zien in het leven van anderen! Want het is de aard van God om te redden.

Als wedergeboren christen onder het Nieuwe Verbond, hebben we dezelfde zalving ontvangen als Jezus omdat we nu ook zonen van God genoemd worden. Wij zijn met Hem gezeten in de hemelse gewesten (Ef 2:6) en zijn gezegend met alle geestelijke zegen (Ef 1:3). Omdat de zalving een geestelijke zegen is, bevestigt deze tekst dat we geen andere zalving meer moeten ontvangen. Zoals Hij is, zo zijn wij in de wereld (1 Joh 4:17)! Diezelfde gerechtigheid, diezelfde heiligheid, diezelfde gunst, diezelfde zalving hebben we in Hem ontvangen. We zijn met Hem één Geest (1 Cor 6:17). We hebben alles reeds ontvangen om een Godvervuld leven te kunnen leiden (2 Pe 1:3).

Onze zalving is dus de roeping waarmee God ons geroepen heeft. God heeft ons gezalfd met een opdracht, waarvoor hij ons, door Zijn Heilige Geest, alles geeft om deze opdracht waar te maken. Als de zalving de opdracht is, kunnen we dus niet groeien in de zalving. We kunnen ons wel helemaal aan de Heilige Geest overgeven om de opdracht die Hij ons gegeven heeft, waar te maken. Soms wordt dan gezegd dat de zalving op iemand zijn leven toeneemt, terwijl deze persoon enkel meer gehoorzaam is aan de opdracht!

Op een profetische conferentie sprak een bekende spreker over het ontvangen van een nieuwe zalving. Iedereen die een nieuwe zalving wilde ontvangen, kon voor zich laten bidden. En dat terwijl er niet zoiets is als een nieuwe zalving. De opdracht die Jezus ons geeft, verandert niet. God is niet wispelturig, dat Hij ons in het midden van de rit ineens een andere opdracht zou geven. Het spreken over een nieuwe zalving, klinkt heel geestelijk, maar is het niet. God heeft bij de wedergeboorte van elke persoon die persoon een opdracht gegeven, met de toerusting van de Heilige Geest erbij. Het komt er dan gewoon op aan te leren vanuit het Woord wat ons reeds gegeven is, wie we zijn in Christus en te gaan doen wat de opdracht is. Als we echter niet geloven dat we al een zalving ontvangen hebben, kunnen we in de mallemolen terecht komen van de zoektocht naar een nieuwe zalving in de volgende conferentie, die ons eindelijk zal lanceren in wat God bedoeld heeft voor ons leven.
God is beter dan we denken. Wij proberen van Hem te ontvangen, wat Hij ons al lang gegeven heeft. We moeten gewoon leren zien wat ons gegeven is en daarin wandelen.
U echter bent gezalfd door de heilige, u allen weet dat (1 Joh 2:20)

Johannes zegt over de zalving dat we gezalfd zijn. Dat is een gebeurtenis die zich afspeelt in de verleden tijd. Ook wij zijn reeds gezalfd, geroepen om een opdracht te vervullen. Bovendien zegt Johannes dat "allen dat weten". Dat weten is blijkbaar belangrijk. Weet jij dat je gezalfd BENT? En dus dat je geen nood hebt aan een 'nieuwe zalving'? Lees ook eens een paar verzen later.

En wat u betreft, de zalving die u van Hem hebt ontvangen, blijft in u, en u hebt het niet nodig dat iemand u onderwijst; maar zoals deze zalving u onderwijst met betrekking tot alle dingen – en die zalving is waar en is geen leugen – en zoals ze u heeft onderwezen, zo moet u in Hem blijven. (1 Joh 2:27)

Johannes bevestigt dat we een zalving ontvangen hebben, die in ons blijft. M.a.w., vermindert de zalving ooit op ons leven? Of gaat de zalving weg zodat we er een nieuwe moeten gaan halen? Volgens het Woord van God niet. De zalving - de opdracht die God ons gegeven heeft - die blijft. Vanuit deze roeping zullen we alles onderwezen worden wat we nodig hebben om ze door de kracht van de Heilige Geest helemaal waar te maken.

Moge uw gemeenschap in het geloof zich krachtig openbaren in de kennis van al het goede dat in u is met betrekking tot Christus Jezus (Philem 1:6)

Het delen van ons geloof zal krachtig zijn, zegt het Woord, als we al het goede in ons erkennen wat ons in Christus gegeven is. Dus in plaats van te zeggen dat we een nieuwe zalving nodig hebben, meer kracht, gezag, etc. nodig hebben, mogen we erkennen dat we elke geestelijke zegen al ontvangen hebben en dat we zalving en de Geest van God ontvangen hebben. In Christus, de Gezalfde, die in ons is, kunnen we alle dingen, want Hij geeft er ons de kracht voor.

(Geïnspireerd door Cornel Marais - www.charismaministries.org - een tip om te lezen als je Engels kan lezen)